Tekst dostałam jeszcze przed procesem wydawniczym… „Requiem dla (nie)mojego miasta” to nie jest literatura, którą czyta się do kawy. To literacki ekshumacja, gdzie narrator nie oszczędza ani siebie, ani czytelnika.
Niezwykle skutecznym zabiegiem jest potraktowanie przestrzeni (mieszkania, a potem miasta) jako fizycznego zapisu wspomnień. Dusza, która opuszcza ciało, nie odlatuje w stronę „światła”, ale wykonuje ostatni, bolesny obchód po swoim dawnym życiu. To klasyczny motyw, ale tutaj podany w sposób wyjątkowo duszny i klaustrofobiczny.
Porównanie bólu do toksycznego przyjaciela doskonale oddaje psychikę osoby zmagającej się z depresją i nałogiem. Widać tu ogromną empatię autora (lub doświadczenie), która pozwala uniknąć taniego sentymentalizmu na rzecz bolesnego realizmu.
Opis relacji z matką – miłość, która jest „przekleństwem” i rodzi agresję – jest wstrząsający. Autorce udało się uchwycić patologię uczuć bez demonizowania bohaterów.
Mimo ogromnego ładunku emocjonalnego, tekst wymaga „szlifu”, aby stał się w pełni dojrzałą prozą. Poza tym, że pojawiają się drobne błędy (np. „bankotami” zamiast banknotami, „mógł ma siebie patrzeć” zamiast na siebie), problemem jest tempo narracji i balans między opisem a refleksją. W drugiej części (spacer przez miasto) tekst staje się momentami listą adresów. Warto byłoby jeszcze bardziej „wgryźć się” w emocje towarzyszące konkretnym miejscom, by uniknąć wrażenia zbyt szybkiego przeskakiwania między lokalizacjami. Momentami narrator zbyt dosłownie nazywa swoje uczucia (np. „czuje, że się uśmiecha”). Czasem lepiej pozwolić, by to opis otoczenia „uśmiechnął się” za bohatera.
Autorka ma dar do budowania dusznej atmosfery i kreowania obrazów, które zostają pod powiekami długo po przeczytaniu. To materiał na mocne opowiadanie lub otwarcie mocnej, naturalistycznej powieści.
(KOM)
